Einn af stærstu leikjum ársins er vafalaust japanski hltuverkaleikurinn Final Fantasy XIII, en hann kemur út á Xbox 360 og PlayStation 3 þann 9. mars næstkomandi. Undirritaður er búinn að vera að spila leikinn með hléum frá því hann kom út 17. desember síðastliðinn, og til þess að stytta lesendum biðina eftir gagnrýninni, sem ætti vonandi að vera klár innan tveggja vikna, má hér finna upplýsingar um bardagakerfið í leiknum.
Eflaust voru einhverjir svekktir yfir bardagakerfinu í Final Fantasy XII, þar sem búið var að breyta kerfinu eins og það lagði sig. Final Fantasy XIII fer aftur til rótanna, en þó ekki án breytinga því það er margt sem stangar á við hefðir fyrri leikja. Við förum nánar út í það hér að neðan, en meðal helstu breytinga er að maður stýrir eingöngu einni persónu beint og þegar maður deyr í bardaga þarf maður ekki að hlaða upp á nýtt frá síðasta savei. Það eru ýmis vötn runnin til sjávar, líkt og sjá má á þessum dæmum. Það er þó óhætt að segja að kerfið er afar skemmtilegt, heldur manni gjörsamlega á tánum þegar að erfiðum bardögum kemur, og er talsvert taktískara en kerfi fyrri leikja.
Leikurinn er ekki lengi að kynna manni fyrir bardagakerfinu – þegar maður fyrst fær að stjórna persónu sinni er manni fleygt í bardaga við óhemjustórt kvikindi. Það er ekki verið að flækja hlutina fyrir manni, að vísu, því fyrstu klukkutíma leiksins hefur maður í raun bara aðgang að þremur valmöguleikum: Árás (attack), aðgerðir (commands), TP eiginleikar (TP abilities), hlutir (items). Velji maður “árás” velur persóna þín þær aðgerðir sem best hæfa bardaganum hverji sinni, “aðgerðir” leyfir manni að velja hvers konar árásir maður vill að persónan sín noti (venjulega árás, árás sem hæfir fleiri en einn óvin, eða galdra), “TP eiginleikar” leyfa manni að nota sérstaka eiginleika sem nota Tactical Points sem maður safnar (meira um það að neðan) og “hlutir” gerir manni kleyft að nota Potion, Phoenix Down og fleiri gagnlega hluti sem allir Final Fantasy aðdáendur ættu að kannast við.
ATB stikan snýr aftur úr fyrri leikjum, en í staðinn fyrir að leyfa manni bara að gera eina aðgerð hverju sinni getur maður “keypt” nokkrar aðgerðir og slegið þeim saman í samstæður. Í byrjun hefur maður til að mynda þrjá ATB “punkta” sem maður getur eytt í aðgerðir. Hefðbundnir galdrar og árásir kosta einn punkt, en árásir sem hæfa fleiri en einn óvin kosta tvo punkta. Þegar lengra á líður eykst úrval galdra og árása sem maður getur valið, og það eykur fjölda samstæðanna sem maður getur notað.
Málið er samt ekki svo einfalt, því ofan á þetta kemur annars vegar break kerfið, og hins vegar rullukerfið, en hið síðarnefnda verður útskýrt betur hér að neðan. Til þess að bardagi gangi sem best fyrir sig þarf maður að brjóta niður óvini sína. Hver árás fyllir smá upp í break-stiku óvinarins. Ef maður eyðir of miklum tíma í að nota varnargaldra eða hluti, sem ekki skaða óvin sinn, á maður á hættu að það sem maður er búinn að safna upp í break-stikuna hverfi, og þá er vinna manns unnin fyrir gíg. Þegar stikan er full “brotnar” óvinurinn sem veldur því að skaðinn sem maður gerir á hann margfaldast.Það er hins vegar ekki einfalt mál að brjóta þá sem hraðast, en nánari útskýringar fyrir því verða gefnar þegar við förum í gegnum rullukerfið.
“Hvað gera hinar persónurnar þá?” spyrja eflaust ýmsir. Það er einfalt: Þær velja sínar eigin skipanir byggðar á því hvað er að gerast í bardaganum, og eftir því hvaða rullu þær spila (enn og aftur, umfjöllunin um rullukerfið hér að neðan). Ég get þó mælt með að fólk nýti sér TP eiginleikann “Scan” til þess að skoða veikleika óvina sinna, því aðgerðir persónanna sem taka þátt í bardaganum fara algjörlega eftir því hvort maður þekki veikleika óvina sinna eður ei.
Þegar leikurinn er kominn á skrið fær maður aðgang að Crystarium kerfinu og rullukerfinu, kjöti bardagakerfisins. Crystarium kerfið svipar til Sphere Grid kerfisins úr Final Fantasy X að því leyti að maður fær svokölluð Crystarium Points (CP) fyrir hvern bardaga, og notar maður þau til þess að uppfæra persónur sínar og kaupa nýja galdra og hæfileika. Það sem gerir kerfið hins vegar sérstakt er að það leysir gjörsamlega af hólmi “level” kerfið sem maður hefur vanist í gegnum tíðina. Það eru því engin reynslustig til að safna, og engin level til að hækka sig um, og þess í stað fer allt fram í gegnum Crystariumið.
Maður byrjar á botninum, og oftast fer maður einungis eina leið (og þá oftast í hring, eins og sjá má á myndinni hér að ofan), svo það er nær algjörlega sett í stein hvaða uppfærsla er næst, en ein og ein grein leiðir samt út úr kerfinu sem maður getur annað hvort sleppt því að kaupa eða geymt þar til síðar. Þegar maður er búinn að eyða CP í alla hluta Crystariumsins opnast fyrir næsta level – en það gerist eingöngu eftir að ákveðnum áfanga í sögu leiksins hefur verið náð. Hvert level er bundið við ákveðinn stað í leiknum, og eina leiðin til þess að eyða Crystarium Points er með því að halda áfram með sögu leiksins.
Final Fantasy XIII notar rullukerfi sem svipar til “job” kerfa gömlu NES/SNES leikjanna. Það eru sex rullur sem maður getur spilað, en þær eru (með japönsku nöfnin inni í svigunum): Commander (Attacker), Ravager (Blaster), Sentinel (Defender), Synergist (Enhancer), Medic (Healer) og Saboteur (Jammer). Eins og geta má út frá nöfnunum hefur hver rulla sína sérstöku hæfileika.
Commander sérhæfir sig í vopnaárásum. Helsti galli þeirra er að árásir þeirra bæta ekki mjög miklu við break-stikuna, en aftur á móti kemur að stikan minnkar mun hægar en þegar enginn commander er til staðar.
Ravager sérhæfir sig í galdraárásum. Galdraárásir bæta mun hraðar við break-stikuna, en ef það er enginn commander í hópnum er mikil að hún verði að engu því hún styttist mun hraðar þegar maður notar eingöngu galdraárásir.
Sentinel er lítið annað en sandpoki fyrir óvini að sparka í. Þeirra hlutverk er að ná athygli óvina sinna og halda henni.
Synergist sér um að styðja samferðamenn sína með varnargöldrum og öðrum gagnlegum hlutum.
Saboteur eyðileggur fyrir óvinum sínum með því að hægja á þeim, sjá til þess að varnir þeirra séu niðri, og svo framvegis.
Medic spilar mikilvægustu rulluna í erfiðum bardögum, en þeirra hlutverk er að halda öllum á lífi.
Hver rulla hefur sitt Crystarium, sem þýðir að maður þarf að forgangsraða hvaða rullur hver persóna á að spila, sem getur verið ansi erfitt þar sem maður fær ekki fulla stjórn á uppröðun persóna fyrr en nokkuð er liðið á leikinn. Þegar það gerist, hins vegar, opnast fyrir Paradigm kerfið (eða Optima kerfið eins og það heitir í japönsku útgáfunni) þar sem hægt er að velja rullur saman í samstæður, og hefur hver samstæða sitt sérstaka nafn (og því miður er ég ekki með lista yfir ensku heitin). Hægt er að velja allt að sex samstæður (t.d. Commander-Ravager-Medic, Sentinel-Healer-Healer, o.s.frv) sem maður getur skipt um í miðjum bardaga.
Segjum að maður byrji með einn commander (sem leikmaður spilar) og tvo ravagers í byrjun bardaga, en sú samstæða hjálpar manni að bæta við break-stikuna án þess að eiga hættu á að það sem maður er búinn að safna í hana fari í hundana. Þegar líður á bardagann er maður farinn að missa líf og óttast að ein persónan gæti hnigið niður, svo maður velur “Paradigm Shift,” sem gerir þér kleyft að velja þær samstæður sem maður hafði undirbúið. Í slíku tilfelli myndi maður velja commander-ravager-medic samstæðu, heldur áfram bardaganum eins og áður, og þegar laskaði félaginn er kominn á fullt skrið aftur getur maður aftur breytt samstæðunni í þá sem maður byrjaði með.
Paradigm kerfið býður upp á afar fjölbreyttar lausnir í bardögum og oftar en ekki eru tvær eða fleiri lausnir á hverjum bardaga. Þegar mikið gengur á er maður í raun sífellt að skipta um samstæður, og það er það sem gerir bardagakerfið eins hratt og spennandi og það er.
Í lok hvers bardaga fær maður ákveðin stig og svo einkunn sem byggð er á fjölda stiga manns, allt frá 0 stjörnum og upp í 5 stjörnur. Því hærri einkunn sem maður fær, þeim mun meiri líkur eru á að maður geti hirt sjaldgæfa hluti af óvinum sínum. Það er þó ekki það eina, því maður fær einnig tactical points (TP) sem maður getur eytt í sérstakar aðgerðir eins og Scan, Full Heal, og Summons. Þegar maður eyðir TP getur það tekið nokkra bardaga að fylla á þau aftur, svo maður er ekki að fara að nota allar aðgerðirnar sem maður hefur aðgang að í hverjum bardaga.
Síðast en ekki síst býður leikurinn, líkt og allir aðrir Final Fantasy leikir, upp á summons, eða Eidolons eins og þeir eru kallaðir. Hver persóna hefur yfir einum Eidolon að ráða. Lightning, aðalpersóna leiksins, getur kallað til sín Odin. Þegar það gerist hverfa aðrir meðlimir af skjánum og Odin birtist í allri sinni dýrð við hlið Lightning og berst með henni. Hann getur þó ekki hangið í kringum hana endalaust, því Eidolons nota upp svokölluð “Summon Points” sem koma í staðinn fyrir hit points hjá venjulegum persónum.
Þá er einnig hægt að setja Eidolon í “Gestalt mode” (eða Drive Mode eins og það heitir í japönsku útgáfunni), en þá getur sá sem kallaði hann til bardaga sameinast honum (t.d. verður Odin að hesti sem Lightning fer á bak á) og gert ýmis brögð saman. Summon kerfið er því ansi frábrugðið kerfum fyrri leikja.
Eins og áður sagði er gagnrýni fyrir leikinn væntanleg innan tveggja vikna.
Grein þessi er birt bæði á GameOver.is og GameTíví.is.
Loading ...
Nýleg comment