Það eru til tvær tegundir af tölvuleikjum sem gerðir eru eftir kvikmyndum: Góðir leikir, og slæmir leikir. Góðir leikir geta verið leikir eins og Chronicles of Riddick: Escape from Butcher Bay sem sænska fyrirtækið Starbreeze Studios þróaði fyrir Xbox og PC, eða Goldeneye á Nintendo 64, sem var alveg gríðarlegur tímaþjófur. Slæmu leikirnir eru leikir á borð við Superman á Nintendo 64 og E.T. á Atari 2600, en sá síðarnefndi var svo slæmur að þau eintök af honum sem ekki seldust voru notuð sem landfylling. Harry Potter and the Order of the Phoenix var fyrsti og eini Harry Potter leikurinn sem ég spilaði, og mér fannst hann bara þrælfínn. Það var hægt að skoða sig um Hogwarts, spila exploding snaps og cobstones, og nokkurn veginn fylgjast með sögunni. Ekki skemmir fyrir að leikurinn var vel talsettur og innihélt sitt eigið achievement kerfi. Ég bar því ágætis vonir þegar ég ákvað að spila Harry Potter and the Half-Blood Prince á PlayStation Portable. Ég hefði betur látið það ógert.
Fyrir það fyrsta er leikurinn augljóslega þróaður með Nintendo DS helst í huga. Það þýðir m.a. að næstum því allt í leiknum, fyrir utan persónur leiksins, er í tvívídd. Þetta er gert þrátt fyrir að PSP ráði við mun meira. Því miður er grafíkin bara byrjunin á augljósum vísunum í lágan framleiðslustaðal fyrir leikinn. Áður en við rökkum hann niður meira skulum við skoða leikinn eins og hann kemur fyrir til að byrja með.
Harry Potter og félagar hans eru mættir til Hogwarts… hvað er ég að segja? Allir vita að Harry Potter, hvort sem um er að ræða kvikmyndirnar eða bækurnar, er sería sem drifin er áfram af sögunni og persónum hennar. Því miður virðist það ekki hafa verið efst í huga framleiðenda leiksins, því sú litla saga sem má finna í leiknum er svo illa sögð og brotin að spilendur geta hvorki áttað sig sig upp né niður nema þeir kunni bókina staf fyrir staf. Og hafi séð myndina tvisvar. Persónur eru þunnar og líflausar – og það er svosem engin furða, það eina sem vekur þær til lífsins eru talbólur sem birtast fyrir ofan höfuðið á þeim. Þá hafa framleiðendur leiksins leyft sér að krydda upp á þá litlu sögu sem maður fær að upplifa í leiknum með því að bæta inn fullt af hlutum sem ekki voru í bókinni eða myndinni. Ég man í það minnsta ekki eftir löngum köflum þar sem Harry Potter hleypur um kastalann hornanna á milli að reyna að finna kjólinn hennar Lunu Lovegood. ARGH!
Leikspilun er eins einföld og hún gerist. Maður á að hlaupa um kastalann og sækja hluti sem maður er beðinn um. Með því að fylgja sögunni fær maður “myndbönd” sem samanstanda af persónunum standandi hreyfingarlausum og talandi saman með hjálp talbólna. Engin talsetning eða neitt slíkt. Jeij. Einstaka sinnum gæti maður þurft að spila smáleiki – keppa við einhvern í cobstones, quiddich og þar fram eftir götunum. Cobstones er gaman, ef maður hefur gaman að því að leika sér með marmarakúlur, og er líklega einhver besti hluti leiksins hvað leikspilun varðar. Quiddich, hins vegar, minnir mann á lélegan flash leik af Leikjanet.is þar sem markmiðið er að koma í veg fyrir að óvinurinn komi boltanum í markið þangað til gullna eldingin birtist. Þá þarf maður að skanna skjáinn með þumalstikunni og láta leitarann sinn eltast við litla boltann í nokkrar sekúndur til að vinna. Það verður seint sagt að þetta sé eitthvað gaman.
Í leiknum fær maður aðgang að stórum hluta kastalans, en því miður er maður ekki dreginn neitt sérstaklega vel inn í hann. Það er hægt að fara hvert sem er á hvaða tíma sem er, leitað að persónum og verkefnum til að gera, smáleikjum til að spila og þar fram eftir götunum. Hægt er að opna á skjánum ræningjakortið og velja einstaka persónur til þess að láta leikinn vísa manni veginn, og gerir það leikinn talsvert auðveldari fyrir vikið. Sem er gott, því í sannleika sagt þá eru hleðslutímar í leiknum alveg hryllilegir. Það getur tekið allt að 5-10 sekúndur að opna valmyndir, og svipaðan tíma að færa sig yfir á ný svæði.
Þegar maður spilar leik á borð við Harry Potter and the Half-Blood Prince býst maður að sjálfsögðu við því að fá að nota galdra eins og enginn væri morgundagurinn. Það má eiginlega segja að svo sé, nema maður notar galdrana í þeim eina tilgangi að finna hunangsöl (e. butterbeer) eða kortaspil. Stundum fær maður að spila gegn öðrum persónum, og notar maður í slíkum tilfellum alltaf sama bragðið… það verður seint sagt að galdraeinvígi séu mest spennandi hluti leiksins.
Því miður er leikurinn svo uppfullur af göllum að það hálfa væri nóg. Frá því maður kemur fyrst til Hogwarts er maður sífellt að lenda í göllum sem neyða mann til þess að hlaða leiknum upp á nýtt. Slíkir gallar komu upp að minnsta kosti þrisvar þegar ég spilaði leikinn í gegn. Ofan á það virkar ræningjakortið ekki alltaf. Oftast fær maður að vita hvert maður á að fara til þess að klára verkefnin, en í tveimur tilfellum gat ég ekki einu sinni notað kortið til þess að vísa mér veginn, það hætti einfaldlega að virka, svo ég þurfti að hlaupa á milli herbergja í þeirri von um að finna loksins það sem ég var að leita að – til þess eins að verða sendur í enn eina sendiferðina, og kortið byrjaði ekki að virka fyrr en aðalverkefninu var lokið. Það er óþarfi að segja að slíkt gerði mann AFAR PIRRAÐAN.
Leikurinn er þó ekki alslæmur því tónlistin í honum er nokkuð góð. Fyrir utan tónlistina sem tekin er úr myndinni samdi snillingurinn Jeremy Soule nokkur lög fyrir leikinn. Því miður er tónlistin ekki alltaf í gangi… og engin leið til að vekja hana aftur. Önnur hljóð eru í meðallagi.
Harry Potter and the Half-Blood Prince er leikur sem allir ættu að forðast – líka hörðustu Harry Potter aðdáendur sem vilja eiga allt sem tengist galdrakallinum knáa. Líklega með verri “stórleikjum” sumarsins. Ef þið viljið Harry Potter fixið mæli ég frekar með Harry Potter and the Order of the Phoenix á PS3, Xbox 360 eða Nintendo Wii.
Harry Potter and the Half-Blood Prince fyrir PSP fær því 1 Firebolt af 5 mögulegum. Látið þennan í friði, nema þið hafið gaman að góðri tónlist eða að leika ykkur með marmarakúlur.
Þessi gagnrýni er birt á bæði GameOver.is og GameTíví.is.
Fjögra manna Super Mario leikur, gerist fátt betra!
Loading ...
Nýleg comment