Monthly Archive for September, 2009

Guitar Hero og Rock Band leikirnir hafa farið sigurför um heiminn á öllum tegundum heimaleikjatölva frá því Harmonix og RedOctane gáfu út Guitar Hero á Playstation 2 í nóvember 2005. Við erum þegar komin ansi langt frá þeim stað sem við byrjuðum. Við höfum vaxið upp úr því að spila bara með gítarfjarstýringunni og yfir í það að hafa heilu hljómsveitirnar með bassa, trommum og hljóðnema fyrir söng. Guitar Hero er núna ekki eina serían sem er í boði því árið 2006 keypti Activision RedOctane og Harmonix fór saman í eina sæng með Electronic Arts árið 2007 og setti á legg Rock Band seríuna.

Rock Band Unplugged á PSP er andsvar Harmonix og Electronic Arts gegn Guitar Hero On Tour leikjunum fyrir Nintendo DS. Leikurinn reynir þó ekki að gera sömu mistök og Guitar Hero On Tour með því að láta sérstakan aukahlut fylgja með til að spila leikinn. Þess í stað hverfur leikurinn aftur til fyrstu leikja Harmonix, Frequency og Amplitude, þar sem stjórntæki tölvunnar eru látin nægja til þess að drífa leikinn áfram. Harmonix voru þó ekki einir í að þróa leikinn því Backbone Entertainment, sem hefur höndlað PSP leiki frá því þeir gerðu leikinn Death Jr. árið 2005, voru fengnir til að hjálpa til við framleiðsluferlið.

Þrátt fyrir að það sé ekki sami fílingur að spila án hljóðfæris gerir það Rock Band Unplugged ekkert verri – hann er alveg jafn ávanabindandi og aðrir leikir í svipuðum gír. Maður fær svipaða spennu úr því að spila More Than a Feeling á PSP og á öðrum leikjatölvum, og það er alveg jafn mikil ánægja sem fylgir því að fá fimm stjörnur í PSP útgáfu leiksins.

Spilunin í Rock Band Unplugged er alveg eins og maður býst við: Fjögur mislituð tákn, sem tákna nótur, koma skrunandi niður skjáinn, og þegar þær lenda á réttum stað ýtir maður á viðeigandi takka til að spila nótuna. Í staðinn fyrir að stjórna einu hljóðfæri, líkt og í stærri gerðum leiksins, spilar maður á fjögur hljóðfæri, þ.e.a.s. gítar, söng, trommur og bassa, og þarf maður að skipta á milli þeirra til að halda þeim gangandi. Til þess að gera leikinn aðeins minna kaotískan hafa framleiðendur leiksins skipt lögunum niður í “frasa.” Hver frasi samanstendur af nokkrum nótum og ef allar nótur í frasanum eru rétt spilaðar heldur hljóðfærið áfram að spila sjálfkrafa um nokkra stund og óhætt er að skipta um hljóðfæri og spila frasa þar. Aftur á móti lengist frasinn ef ein feilnóta er slegin í frasa og að lokum hætta önnur hljóðfæri að spila, og því lengur sem þau eru stopp, því meiri líkur eru á að allt fari í kleinu og maður falli á laginu. Fyrir að klára hvern frasa hækkar stigamargfaldarinn um einn, en hæst er hægt að fá fimmfaldan margfaldara. Ofan á þetta bætist svo við að sumar nótur eru hvítar – sem þýðir að ef maður ýtir rétt á þær allar hækkar orkustikan manns, og að lokum getur maður svo ýtt á viðeigandi takka og notað uppsöfnuðu orkuna til að leysa overdrive úr læðingi sem eykur stigamargfaldarann – ef maður er með fullan margfaldara fær maður ellefu sinnum fleiri stig fyrir hverja nótu en ef margfaldarinn væri einfaldur. Flest lög innihalda í það minnsta eitt sóló, þar sem leikurinn skiptir sjálfkrafa yfir á ákveðið hljóðfæri og maður á einfaldlega spila sólóið í gegn. Það hljómar ekki flókið að spila leikinn, er það nokkuð?

Líkt og Guitar Hero og Rock Band fer Rock Band Unplugged eftir “easy to learn, difficult to master” formúlunni. Það eru fjögur erfiðleikastig í leiknum: Easy, Medium, Hard og Expert. Á fyrstu þremur erfiðleikastigunum er tveggja takka nótum beitt gegn manni, en þegar maður er kominn á expert byrja þrigga takka nótur að blanda sér í hasarinn, sem gerir leikinn enn meira krefjandi – og að mínu mati skemmtilegri. Að lokum verður það eitt að ljúka lagi afrek út af fyrir sig – og þótt leikurinn gefi manni ekki mikið meira en nokkra aura, opni fyrir einhvern nýjan hlut, eða gefi manni nokkra aðdáendur til viðbótar, þá fellur yfir mann ákveðin ánægjutilfinning sem hvetur mann til þess að halda áfram á sömu braut. “Bara eitt lag í viðbót.”

Hægt er að velja um nokkur mismunandi modes. Quickplay leyfir manni að spila eitt eða fleiri lög án þess að eyða tíma í að velja hljómsveit og slíkt. Tour leyfir manni að stofna sína eigin hljómsveit, dressa upp alla meðlimi hennar, velja lógo og hljóðfæri, velja sér umboðsmann og ferðast á milli borga og spila á tónleikum. Eftir því sem maður klárar fleiri áskoranir opnast fleiri borgir til að spila í, fleiri lög til að spila, og fleiri áskoranir til að ljúka. Eftir hverja áskorun, hvort sem hún samanstendur af einu lagi eða fleiri, fær maður pening sem hægt er að eyða í ný föt, nýja klippingu og ný hljóðfæri, og hljómsveitin fær fleiri aðdáendur, sem opnar fyrir nýja hluti og nýjar áskoranir.

Í Band Survival Mode eru frasar fjarlægðir úr leiknum með öllu og þess í stað þarf maður að skipta um hljóðfæri reglulega til að koma í veg fyrir að þau klikki. Þá er einnig hægt að fara í Warmup Mode þar sem hægt er að einbeita sér að einu hljóðfæri og spila það í gegnum allt lagið (að undanskildum sólóköflum). Fleira var það ekki. Það sem kemur helst á óvart er að það er ekki hægt að spila leikinn á móti öðrum, hvort sem það er yfir netið eða ad-hoc. Einstaklega undarlegt í ljósi þess að það er þráðlaust netkort í PSP vélinni. Leikurinn er, hvort sem manni líkar betur eða verr, einspilunarleikur, og að því leyti finnst mér Harmonix hafa tekið kolranga ákvörðun. Það hefði gefið leiknum algjörlega nýja vídd.

Það sem fer hvað mest í taugarnar á manni, og þá mun meira en fjarvera fjölspilunarmöguleika, er hvað leikurinn leggur mikla ofuráherslu á að vista þegar þess þarf ekki. Ef maður ætlar að breyta hljómsveitarmeðlimum og fer þá í þá valmynd, en hættir við, þá heimtar leikurinn að vista breytingarnar sem urðu ekki gerðar. Svo fer maður og spilar lag, og maður klikkar á einhverju og manni gengur ekki eins vel og vanalega, fær færri stig en eðlilegt er og þess háttar, og samt sem áður heimtar leikurinn að vista. Leikurinn er alltaf að vista – og þrátt fyrir það vistast staða manns ekki ef maður slekkur á leiknum án þess að fara aftur til baka í aðalvalmynd leiksins. Þessu þurfti maður að kynnast erfiða veginn – ef leikurinn verður batteríslaus í miðju lagi, þá er allur sá tími sem maður hefur ekki farið til baka í aðalvalmynd leiksins farinn í súginn, þrátt fyrir að leikurinn heimti að vista eftir hvert einasta lag sem maður spilar.

Í leiknum eru 41 lög, og er hvert eitt og einasta þeirra byggt á upphaflegu masterupptökunum. Engin cover lög í þessum leik, nokkuð sem er eiginlega orðið standard í þessari týpu leikja. Því miður eru flest lög hefur maður spilað í hinum Rock Band leikjunum, sér í lagi Rock Band 2; einungis níu lög hefur maður ekki heyrt í seríunni áður. Lagalistinn er þó, að mínu mati í það minnsta, ansi þéttur, og inniheldur margra gullmola á borð við Less Talk More Rokk eftir Freezepop (sem hefur ekki birst síðan í Guitar Hero II), Laid to Rest með Lamb of God (sem er einnig hluti af DLC í Rock Band) og ABC í flutningi Jackson Five (sem hefur ekki heyrst í neinum leik hingað til). Því miður hefur Harmonix ákveðið að fara ákveðna leið til að lengja líftíma leiksins með því að láta mann spila sömu lögin aftur og aftur í mismunandi áskorunum. Ef maður situr lengi er maður sífellt að heyra sömu lögin, og maður hefur bara ákveðið mikla þolinmæði við að spila í gegnum trommurnar hjá Offspring. Þess má geta að allan lagalistann má finna neðst í þessari færslu.

Fyrir þá sem vilja meira er hægt að kaupa fleiri lög í tónlistarverslun sem hægt er að nálgast í gegnum aðalvalmynd leiksins. Það er að vísu vandkvæðum bundið fyrir íslendinga að kaupa inneign til að eyða í versluninni þessa dagana, en það mun lagast 1. október þegar Evrópsku Playstation Network kortin koma á markað. Það er hins vegar spurning hvort það sé þess virði að kaupa þessi lög þar sem það er eingöngu hægt að spila þau í Rock Band Unplugged; þau virka s.s. ekki í Rock Band eða Rock Band 2 á Playstation 3. Verðið á hverju lagi er á svipuðu reiki og lögin fyrir Rock Band og Rock Band 2 og það er spurning um hvort að leikur sem leyfir manni ekki að spila á fjögur mismunandi hljóðfæri, og gefur okkur þannig 3-4 mismunandi leiðir til að spila það í gegn, sé peningsins virði. Því verður hver að svara fyrir sig.

Eins og áður sagði inniheldur leikurinn eingöngu masterupptökur og hljómar hvert lag alveg einstaklega vel í tækinu knáa – svo fremur sem maður notar heyrnartól. Ef maður notar hátalara vélarinnar hljóma lögin eins og þau séu spiluð úr dós, en þegar maður skellir heyrnartólum á sig fær maður að heyra einhver bestu hljómgæði sem finnast í PSP leik. Þegar maður spilar sig svo í gegnum lögin heyrist alltaf aðeins hærra í hljóðfærinu sem maður er að spila. Með öðrum orðum á leikurinn skilið nánast fullt hús stiga fyrir hljóm, enda ekki við öðru af búast í leik af þessu tagi.

Grafík leiksins er í skárri kantinum. Það er um nóg af mismunandi borgum – og þar af leiðandi sviðum – til að velja um, allt frá New York til Shanghai og Reykjavíkur. Hljómsveitarmeðlimir eru að sjálfsögðu einnig í fullri þrívídd, en það er í hreyfingum sem þeir fá falleinkunn. Það skiptir litlu máli hvað er að gerast í laginu, þeir hreyfa sig ekki í takt við tónlistina heldur fara algjörlega sínar eigin leiðir. Þá kemur fyrir að rammatíðnin fari örlítið niður, en aldrei það lengi að það valdi einhverjum glundroða. Grafíkin er kannski ekki sterkasta hlið leiksins, en notendaviðmótið er afar slick og vel hannað.

Þegar á heildina er litið er Rock Band Unplugged afar eigulegur leikur fyrir PSP eigendur. Leikurinn fer sömu leið og aðrir Rock Band leikir, en hverfur samt aftur til Frequency og Amplitude hvað stýringar varðar. Hann er alveg jafn ávanabindandi – ég festist oft í honum, gat einfaldlega ekki hætt. Mikilvægustu partar leiksins, það er að segja lagaúrvalið og hljómgæðin, eru afar góðir, og grafíkin er þokkaleg, sérstaklega notendaviðmótið. Það eru þó ýmsir hlutir sem plaga leikinn. Það vantar fleiri lög sem við höfum ekki heyrt áður í leik sem þessum, þótt leikurinn sé sífellt að vista þá vistar hann samt ekki framfarir manns í leiknum, og svo eru einstaka vandamál með dýfu í rammatíðni.

Rock Band Unplugged á PSP fær því 4 rokkhljómsveitir af 5 mögulegum.

Þessi gagnrýni er birt á bæði GameOver.is og GameTíví.is.

Allur lagalistinn:

2000s
AFI – “Miss Murder” *
All-American Rejects – “Move Along”
Audioslave – “Gasoline” *
Black Tide – “Show Me the Way” *
Freezepop – “Less Talk More Rokk” *
Jimmy Eat World – “The Middle”
The Killers – “Mr. Brightside”
Lacuna Coil – “Our Truth”
Lamb of God – “Laid to Rest”
Modest Mouse – “Float On”
Queens of the Stone Age – “3′s and 7′s”
System of a Down – “Chop Suey!”
Tenacious D – “Rock Your Socks” *

1990s
3 Doors Down – “Kryptonite” *
Alice in Chains – “Would?” *
Blink 182 – “What’s My Age Again” *
Foo Fighters – “Everlong”
Judas Priest – “Painkiller”
Lit – “My Own Worst Enemy”
Lush – “De-Luxe”
Mighty Mighty Bosstones – “Where’d You Go?”
Nine Inch Nails – “The Perfect Drug”
Nirvana – “Drain You”
The Offspring – “Come Out and Play (Keep ‘em Separated)”
Pearl Jam – “Alive”
Smashing Pumpkins – “Today”
Social Distortion – “I Was Wrong”
Soundgarden – “Spoonman”
Weezer – “Buddy Holly”

1980s
Billy Idol – “White Wedding Part 1″
Bon Jovi – “Livin’ on a Prayer”
Dead Kennedys – “Holiday in Cambodia”
Motörhead – “Ace of Spades”
The Police – “Message in a Bottle”
Siouxsie & the Banshees – “The Killing Jar”

1970s
Boston – “More Than a Feeling”
Jackson 5 – “ABC” *
Jethro Tull – “Aqualung”
Kansas – “Carry on Wayward Son
Rush – “The Trees”

1960s
The Who – “Pinball Wizard”

Deila/Frétt