Á seinni hluta ársins 2005 kom út leikurinn Castlevania: Dawn of
Sorrow á Nintendo DS. Leikurinn hlaut almennt mjög góða dóma en það
voru þó margir ósáttir með sögu leiksins og notkun snertiskjásins í
honum. Koji Igarashi, hönnuður leiksins, hlustaði þó á kvartanir
aðdáenda seríunnar og úr því varð leikurinn Castlevania: Portrait
of Ruin til. Castlevania: Portrait of Ruin kom út í Evrópu þann 9.
mars síðastliðinn á Nintendo DS.
Portrait of Ruin gerist í Evrópu á tímum seinni
heimsstyrjaldarinnar. Kastali vampírunnar Dracula hefur verið
reistur á ný og það fellur í hlut Jonathan Morris og galdrakonunnar
Charlotte Aulin að berjast gegn nýjum eigendum kastalans,
vampírunni Brauner og dætrum hans, Stellu og Lorettu, en þríeykið
illa hefur í hyggju að notfæra sér matt kastalans til þess að eyða
mannkyninu.
Í leiknum skiptir maður á milli Jonathans og Charlotte. Jonathan
er hinn týpíski stríðsmaður sem notfærir ýmis vopn í baráttunni við
skrímsli og annan óþverralýð, en Charlotte hefur lítið annað að
velja fyrir utan nokkrar bækur sem ekki er mikið af í leiknum
öllum. Hún hefur að vísu sér til varnar ýmsa galdra sem Jonathan
getur ekki notað svo hlutverk hennar er alls ekki lítið. Þetta
tvímenningskerfi gefur bardögum skemmtilegt og taktískt yfirbragð
en einnig eru ýmsar þrautir í leiknum, sem leikmenn þurfa að leysa
til þess að komast áfram, hannaðar með þetta tvímenningskerfi í
huga. Meðal annars þarf maður á einum stað að senda bæði af stað á
mótorhjólum og vera snar í snúningum í skiptingunni svo þau falli
ekki af þeim. Þá geta spilendur kallað á skjáinn og sent af skjánum
þá persónu sem maður stjórnar ekki hverju sinni til þess að hjálpa
manni eða hætta að vera fyrir manni – það fer vitaskuld allt eftir
því hvernig á stendur. Með því að ýta á einn hnapp getur maður
kallað hina persónuna á skjáinn til þess að framkvæma einn galdur
og láta sig hverfa strax aftur. Þá er hægt að gera svokallaða “dual
crush” galdra en það eru öflugar árásir sem persónurnar hjálpast
við að framkvæma.
Portrait of Ruin er, líkt og Dawn of Sorrow, tvívíddur
side-scroller þar sem maður á að kanna umhverfi kastalans og
galdramálverka sem í honum finnast (og maður ferðast inn í), leita
að endaköllum til þess að sigra og fá frá þeim nýja eiginleika sem
hjálpa manni svo að komast áfram í kastalanum sjálfum. Kastalinn
sjálfur er ekki eins stór og hann var í Dawn of Sorrow, en með því
að láta mann ferðast inn í undraheima galdramálverkanna stækkar
leikurinn töluvert og gerir leikinn að einum stærsta í seríunni til
þessa.
Eftir því sem líður á leikinn þarf maður að skipta um vopn og
hluti á Jonathan og Charlotte til þess að gera þau vígari í
baráttunni við óvinina sem maður rekst á í leiknum. Hvert skrímsli
hefur ákveðna hluti sem birtast þegar maður drepur þau og eru sumir
hlutir sjaldgæfari en aðrir. Maður veit aldrei hvaða skrímsli
skilur eftir sig hvaða hlut og því getur maður þurft að drepa sama
skrímslið ótal sinnum ef maður ætlar sér að komast að því hvað það
er sem þau geyma. Skrímslin í leiknum eru 155 talsins og hægt er að
fletta upp í sérstöku “bestiary” þau skrímsli sem maður hefur mætt
á leið sinni og séð hvaða hluti þú hefur fengið frá ákveðnum
skrímslum. Sum skrímsli finnast bara á ákveðnum stöðum leiksins og
því miður er eitt af því sem bestiary segir manni ekki er á hvaða
stöðum þau eru að finna.
Málverk leiksins eru þónokkur og er eitt málverk í rauninni eitt
kort. Hvert málverk fyrir sig hefur sitt þema og þannig inniheldur
eitt málverk þokulagða borg og annað inniheldur pýramída í ónefndri
eyðimörk. Sum kortin eru eftirminnilegri en önnur og án efa er
Nation of Fools það eftirminnilegasta, en það er, ef svo má segja,
sirkus þar sem allt er á öðrum endanum og allt kortið er öfugsnúið
og brenglað.
Þó svo að undirritaður sé afar hrifinn af snertiskjá DS þá tókst
hönnuðum leiksins að gera hann að vítistóli í Dawn of Sorrow með
því að bæta við heimskulegum innsiglum sem maður þurfti að teikna
eftir til þess að sigra endakalla. Ekkert slíkt er í Portrait of
Ruin og það eina sem gerist þegar snertiskjárinn er notaður er að
samferðafélagi þeirrar persónu sem maður stjórnar hverju sinni
færir sig þangað sem maður bendir. Það gerist þó ekki oft að maður
þurfi að nota það og því hefur snertiskjárinn enga sérstaka
merkingu í leiknum.
Leikurinn lítur mjög vel út af tvívíddarleik að vera og er
hönnun á óvinum og endaköllum leiksins tvívíðum side-scrollers
almennt til sóma. Tvívíddin skemmir alls ekki sjarma leiksins og
leikurinn í rauninni sannar að tvívíddin er langt frá því að
yfirgefa leikjaheiminn á næstunni. Tónlist leiksins er almennt mjög
góð þótt hún sé ekkert sérlega eftirminnileg og öll hljóð koma vel
út í gegnum stereohátalara vélarinnar. Jonathan og Charlotte segja
nokkrar línur með sínum eigin röddum í sumum af fjölmörgum samtölum
leiksins sem gefur persónum þeirra meiri dýpt en þær myndu annars
búa yfir án þeirra.
Það tekur mann einungis um fimm tíma að klára leikinn, eða ætti
maður að segja, að klára upp að fyrsta endi leiksins. Leikurinn
býður nefnilega upp á fleiri en einn enda og með réttum ákvörðunum
í “lokabardaganum” er hægt að opna fyrir fleiri svæði og gefa
leiknum lengri líftíma. Þegar maður hefur lokið því af þá er enn
meira til þess að klára því það er hægt að fá fullt af verkefnum
frá einni af persónum leiksins, og svo tekur líka sinn tíma að
safna öllum mögulegum hlutum sem skrímslin skilja eftir sig þegar
þau deyja.
Fjölspilunarmöguleikar leiksins eru afar magrir. Það er hægt að
spila með vinum sínum í gegnum nokkur stutt borð sem innihalda
nokkra óvini og endakalla á sem skemmstum tíma, en það endist alls
ekki til lengdar og það er eiginlega skemmtilegra að spila leikinn
einn heldur en með öðrum. Maður getur einnig opnað sína eigin
verslun yfir netið og selt hluti sem maður finnur í
einspilunarhluta leiksins, en það er voðalega lítið sem maður hefur
upp úr því. Þar að auki er hægt að opna fyrir nýjar spilanlegar
persónur með því að klára leikinn á vissan hátt sem eykur líftíma
hans enn frekar.
Það eru alls ekki stór orð að segja að Castlevania: Portrait of
Ruin sé einn allra besti leikurinn sem hægt er að finna á DS, og þó
svo að Dawn of Sorrow hafi verið góður þá skýtur Portrait of Ruin
honum ref fyrir rass. Leikurinn hefur langan líftíma og það er hægt
að eyða tugum klukkustunda í honum. Það er hvergi leiðinlegur
punktur í honum og hann er á köflum mjög krefjandi. Portrait of
Ruin er skyldueign fyrir alla DS eigendur, sama hvort þeir hafi
spilað Castlevania leiki áður eða ekki.
Castlevania: Portrait of Ruin fær því 9.0 af 10 mögulegum, enda
á hann ekkert minna skilið!
Einnig á andstæðingurinn erfiðara með að
Loading ...
Nýleg comment